Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego 2003

W ciągu roku w Polsce ginie bez wieści około 200 dzieci młodszych niż siedmioletnie i ponad półtora tysiąca w wieku 7 - 13 lat. Większość tych zaginięć wyjaśnia się, ale nie wszystkie szczęśliwie: dzieci śmiertelnie giną w wypadkach; toną w kanałach, rzekach, jeziorach, padają ofiarą seksualnych dewiantów lub przemocy w rodzinie.

Po każdym roku zostaje kilkanaście spraw, których prawdopodobnie nigdy już nie wyjaśnimy. To są straszne historie, o których normalni ludzie nie chcą czytać szczególnie w miły majowy weekend. Ale dzieci giną bez wieści i musimy o tym mówić.

Od kilku lat kraje Unii Europejskiej obchodzą 25 maja jako Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego. W tym roku po raz pierwszy - za sprawą Centrum ITAKA - obchodzimy go także w Polsce. Symbolem pamięci o zaginionych dzieciach jest kwiat niezapominajki.

Pamiętamy o dzieciach - tych odnalezionych tragicznie i tych które być może już nigdy nie odnajdziemy. Solidaryzujemy się z ich bliskimi i próbujemy zrozumieć ich ból. Ból, który jest chyba nie do zrozumienia, nie do pojęcia. Tego dnia staramy się również przypominać o bardzo prostych zasadach, których powinni przestrzegać i dorośli, i dzieci. Mówimy, że dobra opieka, to nie tylko czuwanie nad dzieckiem bez przerwy (kiedy jest małe), ale także podpowiadanie mu, jak ma się zachowywać kiedy dorośnie. Co robić, by w domu i w drodze do szkoły unikać niebezpiecznych sytuacji. Takiej wiedzy oczywiście nie przekażemy dziecku w pięć minut, bo wzbudzimy w nim niepotrzebny lęk. Mamy sporo czasu, by robić to spokojnie, przy okazji codziennych zabaw i rozmów. Bo sporo czasu musi upłynąć, by dziecko po raz pierwszy można było zostawić bez opieki.

OPIEKUJ SIĘ DZIECKIEM - Zasady

Do dziesiątego roku życia dziecko nie powinno samo zostawać w domu. Trochę starsze może zostać, ale NA KRÓTKO i pod warunkiem, że wie, gdzie są rodzice, zna do nich numer telefonu i potrafi zadzwonić.

W domu, w widocznym miejscu, wisi kartka z numerami telefonów do krewnych, zaufanych sąsiadów i do policji. Dziecko wie, że może dzwonić tam ZAWSZE, gdy czuje się w niebezpieczeństwie.

Dziecko samo w domu wie, że kiedy ktoś puka do drzwi, nie może ich NIKOMU otwierać. Nie powinno zdradzać, że jest bez opieki. Lepiej powiedzieć przez drzwi, że mama śpi, a u nas w domu mamy się nie budzi. Proszę przyjść później. Podobnie, gdy dzwoni telefon: mama śpi. Bo jeśli dorosły ma złe intencje może przedstawić się jako znajomy rodziców (sąsiad, wujek) i z łatwością przekonać dziecko, by otworzyło drzwi.

Dziecko w wózku NAWET NA CHWILĘ nie zostaje bez opieki (np. przed sklepem)

Dziecko NAJWCZEŚNIEJ JAK TO MOŻLIWE zna nie tylko swoje imię, ale również nazwisko. Potrafi się przedstawić. Wie, jak się nazywają jego rodzice (lub inni opiekunowie) i zna nazwę miejscowości, w której mieszka.

Podwórko przed domem (i w mieście, i na wsi) nie jest miejscem całkowicie bezpiecznym. Jeśli to możliwe powinno być ogrodzone, a furtka zamknięta na klucz. Dzieci młodsze niż siedmioletnie bawią się na nim ZAWSZE pod opieką dorosłych. Dorośli wiedzą, że wyglądanie przez okno raz na kilka minut nie gwarantuje dziecku bezpieczeństwa.

Kiedy dziecko wychodzi z domu razem z rodzicami, to rodzice (a nie odwrotnie) pilnują dziecka i dbają o to, by nic mu się nie stało. W miejscach, gdzie jest dużo ludzi (np. na bazarze) rodzice powinni być szczególnie czujni i ostrożni, a w supermarkecie nie zostawiają dziecka w tzw. "przechowalni".

W miejscach publicznych (np. restauracjach) rodzice zawsze asystują dziecku, gdy idzie do toalety.

Dziecko może samo iść do szkoły jeśli droga nie wiedzie przez las, pola, puste odcinki szos i inne niezamieszkałe okolice. Kiedy jest zaczepiane przez obcego, który budzi jego niepokój musi OD RAZU krzyczeć: nie znam tego pana! to nie jest mój tatuś! Dorośli, kiedy słyszą krzyk dziecka muszą NATYCHMIAST zareagować.

Jeżeli droga do szkoły wiedzie przez niezamieszkałe okolice, dziecko NIGDY nie powinno nią iść bez opieki dorosłego. Jeśli zorganizowanie takiej opieki jest trudne, dzieci powinny chodzić do szkoły w grupie.

Dziecko nie powinno nosić koszulki ani tornistra z wydrukowanym swoim imieniem. Kiedy obcy zwróci się do niego po imieniu, dziecko pomyśli, że to ktoś znajomy, któremu można ufać.

Dziecko, nawet bardzo duże, POD ŻADNYM POZOREM nie powinno jeździć tzw. okazjami. Nie powinno stać samo na przystanku autobusowym.

Jeżeli przy dziecku zatrzyma się kierowca, który pyta o drogę, dziecko staje w odległości co najmniej metra od samochodu. Udziela krótkiej odpowiedzi i odchodzi. Wie, że kiedy kierowca (lub pasażer) nagle wysiada, trzeba natychmiast uciekać.

Dziecko wie, że nigdy i OD NIKOGO obcego nie przyjmuje słodyczy i innych prezentów. Kiedy dostaję taką propozycję, przy najbliższej okazji mówi o tym rodzicom.

Dziecko nie boi się mówić NIE komuś dorosłemu (także znajomemu), kto dotyka je w sposób, który budzi jego zdziwienie, niepokój, zawstydzenie lub ból. Dziecko wie, że jeśli taka sytuacja wydarzyła się, to nie jest jego wina. Wie, że powinno o tym powiedzieć osobie dorosłej, do której ma się największe zaufanie.

Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego 2004